door het Nederlandse muziektheatergezelschap Släpstick. Het is een fijn optimistisch lied dat een energieke, muzikale show inluidt die het midden houdt tussen circus, variété, swing, acrobatiek, comedy en clowneske absurditeiten. Instrumenten als trompet, saxofoon, drums, trombone, vibrafoon en een glasorgel zorgen voor een uitbundigheid die je niet vaak in de reguliere schouwburg tegenkomt.
Helemaal volgens de belofte is Släpstick echter niet. Theater DeLaMar zou in zijn geheel omgetoverd worden tot een theatrale ruimte, van de stoep tot de foyer en de garderobe. We zouden niet ‘gewoon’ vanaf de fluwelen zetel in de zaal toekijken. Er zijn inderdaad wat acts hier en daar, onder andere een kermisattractie met een grijper die ‘Grap em by Debussy’ heet, vrij naar de helaas minder fijnzinnige uitspraak van een Amerikaanse president. Maar na een klein uur wachten in de foyer gaat iedereen toch keurig op zijn of haar genummerde plaats zitten. Kennelijk is het niet zo makkelijk – alle goede bedoelingen ten spijt – om van het DeLaMar een heuse circustent of salle-des-fêtes te maken.
Maar afijn, dat neemt niet weg dat Fiasco!, geregisseerd door Stanley Burleson in een waanzinnig inventief decor van Ellen Windhorst, een verrukkelijke showavond is. Aan het eind is er een heus kussengevecht tussen toeschouwers en artiesten, en dan is de belofte van participatie toch weer deels waargemaakt.
De vier leden van het gezelschap zijn multi-instrumentalisten, bovendien begaafde performers. Willem van Baarsen, Rogier Bosman, Sanne van Delft en Jon Bittman, aangevuld met drummer Nout Ingen Housz, leggen een swingende basis aan de voorstelling. Op weemoedige en soms opzwepende klanken van Amerikaanse bigbands, charleston, lindyhop en de roaring twenties brengen internationale variétékunstenaars sterke acts.
Er is ook een circushond present, de zwart-witte Lali, die de Franse turnster en acrobate Manon Briaumont begeleidt en haar twee voorpoten geeft na een geslaagde act. Haar hoofdoptreden is het tussen hemel en aarde zweven aan lange witte banieren. Een bekorende, dragende rol is weggelegd voor de Mexicaanse performer Chula The Clown (Gabriela Muñoz), gekleed in overdadige witte jurk en met wit geschminkt gezicht. Ze is in staat met een rol wc-papier een huwelijksceremonie te regelen. Zij transformeert het witte papier tot een rode loper en een schuchtere bezoeker uit de zaal tot een bruidegom. En zijzelf is de bruid. Of neem Emilia Dawiec, een Poolse circusartieste, die tot ongekende toeren in staat is, van vliegen door de lucht (aerial art) tot een act met een ballon die verrassend is, oogstrelend en verbazingwekkend. Zij zweeft aan haar haren, hairsuspension; het is ongelooflijk.
De blaassectie van de bigband mag dan teruggaan tot het jazzverleden van een eeuw terug, operazangeres Dana Koppes zingt gloedvol, zwevend op een schommel, de prachtige aria ‘Oh! quante volte’ uit de lyrische belcanto-opera I Capuleti e i Montecchi (1830) van Vincenzo Bellini. Ook vertolkt ze een Ierse folk song (uit de cyclus Irish Songs) van Ludwig van Beethoven, ‘Farewell Bliss and Farewell Nancy’, waarna ze flauwvalt. Ondertussen kijkt de buste van Beethoven streng toe vanaf de vleugelpiano.
En er is meer, bijvoorbeeld de dansers van Lucia Marthas Institute for Performing Arts die een geweldige showperformance geven. Overdrijving en absurde logica vormen een vast element van Fiasco!, zoals de scène die al tapdansend begint, en eindigt in een briljant-burleske ensembledans met klompen, ski’s en schaatsen.
Drummer Ingen Housz zingt een rauw-Amerikaans lied over liefde en zijn maaidorser (combine harvester). En dan klinkt tweestemmige klarinetmuziek: een van de muzikanten bedient twee blaasinstrumenten tegelijkertijd. Dat kunnen de andere musici niet op zich laten zitten. De eerste komt op met drie gitaren, de ander met een contrabas, een viool doet mee en plots bespeelt het gehele muziekgezelschap zo’n tien instrumenten die ze ook nog eens samen bedienen, als een superieure act.
Er is een glitterende discobal aan het slot die alles lijkt weg te vagen, dus toch iets van een fiasco. Die extreem komische chargering maakt van Fiasco! een enerverend geheel; niks mislukking, alles overtuigend gebracht met een clowneske sfeer.
